24 Ocak 2007 Çarşamba

Aslı'nın iletisi...

Dokuz Eylül Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Dilbilim Bölümü'nden mezun olan eski öğrencim Aslı'dan (soyadı bende saklı) bir ileti aldım. Yayımlanmasını özellikle istediği için hiç değiştirmeden iletisini yayımlıyorum. Deneyimlerini yararlı olacağını düşünerek yeni öğrencilerle paylaşmak istediği için kendisine teşekkürler. Yazıyı okumadan önce, daha iyi anlaşılsın diye, Dilbilim Bölümü mezunlarının öğretmen olarak atanma için başvuruda bulunma haklarının bile olmadığını anımsatmakta yarar var. İşte Aslı'nın iletisi:

7.1.2007, Eskişehir

Öncelikle Merhaba Uğur Hocam;

Adım Aslı. Dokuz Eylül Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Dilbilim Bölümü 2005 yılı mezunu öğrencilerinden biriyim. Son yıl Metodoloji dersimize girmiştiniz, bize Erzurum’daki diş teknisyeni öğrencinizi anlatmıştınız. O zamanlar beynimde kocaman bir gelecek hasarına yol açan soru işaretinin verdiği endişe ile okula gelip giderdim. Her şey allak bullaktı. Okuduğum, emek verdiğim şey ne işime yarayacak onu bile bilmiyordum. Bilemediğim için de “Şimdi sen mezun olunca ne olacaksın?” gibi kesin ve net cevaplar isteyen soruları muammada kalmış mesleğime bir etiket yapıştırarak yanıtlamak zorunda kalıyordum. ÖSS kurbanı mı yoksa tercih kurbanı mıydım, onu da bilmiyordum. Bazen acıyordum kendime. Emeklerime, ailemin ettiği masrafa “yazık” diye nitelendirme ediyordum umutsuz anlarımda. Bayanlar için sadece öğretmenlik ve hemşireliğin uygun görüldüğü bir ülkede bir bayan olarak Dilbilim (!) okuyordum ve geleceğin potansiyel işsiz üniversite mezunlarından olmaya aday gösteriliyordum herkes tarafından. Kısacası okul bitmeden umutlarım bitmişti!

Akademik açıdan kendimi geliştirebileceğime inandığım bir bölüm vardı ve o bölüme girmeyi çok istiyordum. Ama rakiplerim zorluydu. Yüksek lisans yapmak istediğim bu bölüme birçok farklı alandan öğrenciler başvuruyordu ve “Ben de varım” demek hiç de kolay değildi. Çalışmanın kölesi olmalıydım açıkçası. Bu yüzden ilk başlarda yılmak, kolay olanı seçmek daha çok işime geldi. Yine de aklımdan çıkmıyordu burası. O gün fakültenin kapısının önünde yakaladım sizi Uğur Hocam. Bunu sizinle paylaştım ve bana verdiğiniz cevabı üzerinden geçen iki seneye rağmen mıh gibi içimde sakladım. “Aslı," dediniz beni rahatlatan bir ses tonuyla. "Denemezsen şansın % 0, ama eğer denersen % 0’dan daha fazla şansın olacak.”


Gece–gündüz kavramını umursamadan çalıştım o sene. Kendimi keşfetmiştim resmen. İdeallerimi gerçekleştirmek için gençliğimden, uykumdan, isteklerimden, İzmir’den vazgeçmiştim. Artık asosyal bir varlıktım ve bütün sınırlarımı zorluyordum elde etmek için. Çok zeki değildim ama çalışınca oluyordu, zeka da bir yerde yetmiyordu idealler için.

2005 Eylül ayında başvurduğum bu bölüme, yüksek lisansa başvuran adaylar arasında birincilikle yerleştirildim. Başarmıştım! Denedim ve şansımı % 0’dan % 100’e çıkardım çalışarak.
Evet, şu anda Anadolu Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Dil ve Konuşma Terapistliği Anabilim Dalı’nda Tezli Yüksek lisans Bilim Uzmanlığı öğrencisiyim. Sadece öğrenci değil, artık bir konuşma terapistiyim de. Burası zor bir bölüm. Disiplinlerarası terapi yaklaşımlarını bilmeniz gerek. Yani nöroloji, odyoloji, KBB, dilbilim, özel eğitim, psikoloji gibi bilimsel alanlardan bilgi sahibi olmanız gerekiyor konuşma terapisti olabilmek için. Kişisel fikrimi soracak olursanız akıcılık bozuklukları başlığı altında yer alan kekemeliğe görür görmez aşık oldum açıkçası.
Bir zamanlar lisanstaki bilgilerimin hayatımın hangi döneminde işime yaracağını düşünürken, şimdi Dilbilim yaklaşımlarından büyük ölçüde yararlandığım terapilerimde “İyi ki bunları biliyorum.” diyerek o zamanki düşüncelerime nispet yapıyorum.
Eğer burada istemeden bir sürç-ü lisan ettiysem lütfen affedin. Niyetim kimseyi kırmak, incitmek, ya da içerik yönünden benim buradaki başarımı destekleyen bir bölümü kötülemek değildi. Kendime de prim yapmak amacıyla yazmadım bunları. Sadece % 0 olan umutları % 100 yapabilecek gerçek bir başarı hikayesi anlatmak istedim hayatın içinden…

3 yorum:

sally dedi ki...

Merhaba Aslı,

Sana isminle hitap ediyorum çünkü yazdıklarını okurken içtenliğini yüreğimde hissedebildim. Birgün buluşmak ve uzun uzun konuşmak isteği uyandı içimde. Ayrıca duygu ve düşüncelerini ifade ediş tarzın en az öykün kadar etkiledi beni. Gerçi bir uzman var karşımda; olacak o kadar:) Seninle hem gurur duydum hem de sana imrendim. Sayfadan dışarı taşan gücünü hissettim. Seçtiğin alanın zorluğu ortada ancak üstesinden geldiğin kesin!

Birkaç yıl önce ben de hayatımda benzer bir keşif yaşadım kendi içime dair. Şimdi çok mutluyum ve içimde hiç bitmeyen bir coşku var. Seni kutluyorum ve başarılarının, mutluluğunun devamını diliyorum.

Bu arada belirtmeden geçemem; içimdeki kuşların kanatlarında Sevgili Uğur Altunay Hocamız var. Kendisine bir kez daha saygılarımı sunuyorum.

Ne mutlu bize ve bizim gibi diğer öğrencilere...

Sevgiler.

Aysel ÖZKAN
İngilizce Öğretmeni
Eğitim Programları Ve Öğretim Yüksek Lisans Öğrencisi.

naz dedi ki...

Sevgili ASLI ve AYSEL yazdıklarınızın bana verdiği gücü kelimelerle ifade etmem olanaksız.HAyatta bende varım diyebilmek ve içimizdeki gücü gösterebilmek için böyle yaşanmışlılara ihtiyacımız var sanırım...
Bir cümlede virgül olmaktansa,anlamlı bir cümlede nokta olmayı tercih edeceğim..Uğur Hocam başta olmak üzere sizlere çok teşekkür ediyorum....saygılarımla
Nazire METERİZ
İngilizce Öğretmeni

Adsız dedi ki...

senin için yazacak o kadar çok şey var kii ama